بسيارى براى آنان به ارمغان آورده بود . محمد در ميان آن قبيله به سرعت رشد مىكرد و پرورش مىيافت . چون به شش سالگى رسيد ، همراه مادرش در سفرى آكنده از مهر و محبت عازم يثرب ( مدينه ) شد . و چون از يثرب بازگشتند « آمنه » در « ابواء » بدرود حيات گفت و پسرش را يكّه و تنها در دنيا باقى گذارد . بدين‌سان آن‌حضرت پدر و مادر خود را در كودكى از دست داد و يتيم ماند . هنگامى كه به هشت سالگى رسيد ، سرپرست و جدش عبدالمطلب نيز از دنيا رفت و كفالت آن‌حضرت را برعهدهء ابوطالب نهاد . بعلاوه رياست قبيلهء بنى هاشم ، و نيز مسئوليّت پذيرايى از حجاج خانه خدا به ابوطالب واگذار گرديد . ابوطالب تنها ، سرپرست پيامبر نبود . بلكه مانند پدرى مهربان و دلسوز با آن‌حضرت رفتار مىكرد . او به خاطر وفادارى به حقوق برادرش و اطاعت از امر پدر و اداى مسئوليّت ، رياست بر بنى هاشم و نيز به خاطر عمل به وظيفه انسانى مقدّس خويش لحظه‌اى در رسيدگى به محمد كوتاهى نمىورزيد . او محمد را با خود به انجمنهاى عمومى ، و حتى جاهايى كه ورود به آنجا براى غير اشراف و بزرگان ممنوع بود ، مانند دار الندوه كه به مثابهء تشكيلات نخست وزيرى در مملكت بود و كسى جز سران قبايل را در آن راه نمىدادند ، با خود مىبرد . اين همه براى آن بود كه ابوطالب بسيار بر زندگى و نحوهء تربيّت محمّد ، دقت به خرج مىداد . تا آنجا كه وقتى مىخواست همراه با كاروان بازرگانى قريش كه هر ساله در زمستان به سوى يمن و در تابستان به سوى شام در حركت بود همراه شود ، مجبور شد محمّد را نيز با خود ببرد درحالى كه محمد چندان سن و سالى نداشت ، و هنوز آمادگى لازم براى چنين سفر پرخطرى را در خود نيافته بود . وقتى كاروانيان راه سفر در پيش گرفتند ، امرى شگفت‌آور كه قبلًا نظير آن را